Samen beter voor Kinderen

 
0

Van Meester tot Minister - Deel 13: Gaming the System

Deel 13 uit de BlogSerie: Van Meester Edwin tot Minister Marja 

Beste Marja,

Nu ik u zo regelmatig blog durf ik mij deze frivoliteit wel te veroorloven. Niks minister, geen mevrouw meer, maar gewoon man en paard benoemen.

Zo ook vandaag in mijn groep excellente kinderen zonder het predikaat excellent. Het leek mij in mijn zoektocht naar goed meesterschap tijd worden voor d.a.v.d.b.b. Geen aanpak die in aanmerking komt voor een staatssubsidie, daar zijn er al genoeg van. Nee, d.a.v.d.b.b. staat voor de aanpak van de botte bijl. "Niet werken, niet naar buiten" Zonder inspectiebezoek direct een rode stip. Boter bij de vis. En de aanpak hielp. Heel goed. Tot de pauze.

" Zo", zei Sadir vlak nadat hij mij verwarde met Jaap Stam. "Nu zijn we naar buiten geweest en ga ik niet meer werken." Even voor uw begrip; Sadir heeft wel wat weg van Bert van Marwijk. Waar Bert 1 speelveld met 11 ego's moest beteugelen, beteugelt deze monteur in de dop iedere dag 80 botsende ego's in zijn hoofd. Zijn speelveld. En dom is hij niet. Al doen zijn Cito-uitslagen anders vermoeden.

Sadir had een punt en de rest van mijn schatjes had op dat moment gelukkig meer aandacht voor de cd van Sean. Nadat ik Sadir met de juiste dosis humor weer op mijn rechte pad had gekregen (georganiseerd vertrouwen) moest er ook nog even gerekend worden. Dat ging gelukzalig goed. Sean, die er in mindere dagen de hele dag over doet, was binnen tien minuten klaar met zijn taak. De cd lonkte. Moussa leek meer geinteresseerd in knippen en plakken dan in rekenen. "Niet werken, niet naar buiten", wilde ik zeggen. Maar die aanpak was door Sadir al naar het rijk der vergetelheid geschoten.

Laten we het brede school ontwikkeling noemen, of de uitvoering van de motie van Aartsen / Bos. Ooit wel eens van gehoord, veel geld aan besteed en nu geen prioriteit meer. Het rijk der vergetelheid. Moussa was niet te paaien, ik was er niet voor in de stemming en d.a.v.d.b.b. kreeg een vervolg. Toezicht, controle. En het hielp. Hij deed wat ik wilde, onder lichte dwang, maar af. Hoera, mijn targets gehaald. Nadat de groep tot slot de wedstrijd papieren vliegtuigjes werpen tot een goed einde had gebracht ging de bel. "Bedankt voor de fijne dag", een hand, een maandbrief en, nadat de groep leeg was, een bak automatenkoffie.

De stapel nakijkwerk lag uitdagend te wachten. Het tastbare, meetbare bewijs van mijn dag noeste instructie. Van hun dag noeste arbeid. Zelfs Moussa was klaar. Met rekenen, zijn minder ontwikkelde talent. Bij het nakijken bleek dat Moussa alle klokken gelijk had gezet. Keurig met potlood, zoals dat gevraagd werd. Meetbaar, want alles was klaar. Dat had hij ook gezegd toen ik het hem vroeg. Georganiseerd vertrouwen. Alleen stonden alle klokken op 09.00 uur. Ook die van vijf voor twaalf.

Gaming the system heet dat. U kent dat vast. Volgende keer weer een andere aanpak. Eindeloos schaven. Heerlijk. Moet u ook eens proberen. Nu het nog kan.

Groeten, van meester Edwin.

 

U moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.